Dla tych co motyli nie lubią – ważka  ;)

-Kici:

-Maciejówki:

-(przypadkowego) Pana Kota:

Z dedykacją dla Marcina, który to przeuwielbia koty :P  -zapewne ;)

 Jesiennej zawiruchy nadszedł czas.
Żólto-czerwony stał się już las.
Razem z liśćmi opada ich wielka miłość,
Lecz nie tak krótka jest tej historii zawiłość.
On nie po raz pierwszy zachował się jak drań,
Ona jak nigdy nie szczędziła mu ostrych zdań.
Zrozumieli, że co początek i kres swój ma,
Bo ile można dawać sobie zbędnych szans.
Teraz już wiedzą, że za późno na zmiany.
Nie chcą dać znów zakuć się w kajdany,
Bo miłość oprócz szczęścia, to również wyrzeczenia,
A ich już raczej nie stać na żadne poświęcenia.
Ta opowieść jednak nigdy nie ujży swego końca,
Bo nadziei iskra w życie zawsze się wtrąca.
Ich serca przezimują, a na wiosne znajdą ukojenie,
W słoneczne lato rozłąkę tą uznają za zbawienie.

…bo jesień jest czasem zmian.